Column door Miranda Meijer
Om woorden aan mijn gevoelens te kunnen geven, gebruik ik vaak muziek. Muziek heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld: om te ontladen, te ontspannen, om van te genieten of gewoon in mijn hoofd aanwezig te zijn. Afleiding om gedachtenstromen te doorbreken.
In deze column deel ik muziek en wat het met mij doet.
Voor mijn gevoel moest ik altijd maar wachten. Als kind al. Mijn ouders hadden de regel dat je alleen cadeaus kreeg op je verjaardag en met Sinterklaas. Prima regel op zich, ik begrijp nu de redenatie erachter wel. Het gevolg was echter dat ik altijd moest wachten tot oktober voor ik iets kreeg. Terwijl veel trends in het voorjaar begonnen en ik dus nooit mee kon doen. Voor een kind dat zich toch altijd al zo buitengesloten voelde, was dit een ramp. Ik voelde mij nooit ergens bij horen. Thuis niet, op school niet, bij de muziek niet, bij handbal en turnen niet, nergens. Alleen bij onze dieren wel. Zij gaven mij het gevoel dat ik in de mensenwereld niet kon vinden: gewaardeerd worden om wie je bent. Zo logisch voor velen.
Ik wil alles!
Nu vraag je je vast af wat dat wachten met dit nummer van Queen te maken heeft. Alles.
Als beelddenker maak je in je hoofd een beeld, plaatje, geheel waarin alles zit wat je wilt over een bepaald onderwerp. Nou ja, over ieder onderwerp. Je brein puzzelt de hele dag door tot de puzzel compleet. Is dat gelukt, dan kun je aan de slag. Dan wil je gaan uitvoeren wat je hebt bedacht. Zolang je er geen anderen bij nodig hebt, je alles in huis hebt of kunt verkrijgen wat je nodig hebt, is er geen probleem en gaat het lukken. Beelddenken is niet voor niets een complexe manier van denken. Het beeld wat je maakt is complex en er zijn altijd meer pootjes te verzinnen. Waardoor het nooit af komt, als je eraan begint. Het liefst wil je gewoon alles, tegelijk. Geen stapjes, niet oefenen, niets keuzes maken en al helemaal niet wachten. Gewoon alles tegelijk, en dat het dan ook zo uit de lucht komt vallen.
De meeste allergie heb ik nog wel op het: “Dat is leuk bedacht door jou, maar dat kan helemaal niet!” En: “Heb geduld, het komt wel. Je kunt niet alles tegelijk.” Tuurlijk is dat zo, dat weet ik ook wel. Zeg ik tegen mijn klanten zo vaak: “Het zijn processen waar je in zit. Dat kost tijd.” Voor mijn gevoel zit ik al zo lang in die processen, heb ik al zoveel potjes geduld opgemaakt dat ik er een glasbak mee kan vullen. Zit niks anders op er nog een paar glasbakken en potjes bij te kopen. Beelddenker zijn vraagt veel geduld van de beelddenker zelf, maar ook van de (taaldenk)wereld om hen heen. Het denkproces mag dan wel heel snel gaan, door de keuzes die je moet maken en de emoties die dat met zich meebrengt, laat de uitvoering nog wel eens op zich wachten. Het idee het universum ingooien is het begin. Soms leidt het tot iets geweldigs, soms ook niet. Zo werkt het bij mij tenminste. Dus pin me er niet op vast.
