Laatst werd Natasja door een moeder van een klantje gebeld dat ze iets later zouden komen. Hij was op school weggelopen omdat hij niet naar mij wilde maar liever met een vriendje wilde spelen. Leren moet onder schooltijd en niet na schooltijd vond hij. Toen hij eenmaal bij mij was hebben we eerst dat probleem getackeld en zijn samen tot de oplossing gekomen dat hij de volgende keer dan beter onder schooltijd kon komen.  

Door mee te denken en zijn probleem te erkennen werd hij helemaal rustig en was er weer helemaal klaar voor om met klokkijken aan de gang te gaan. Dat wilde hij namelijk wel graag leren en op school lukt dat niet. Bij mij wel. 

Het klokkijken hadden we vlot begrepen en zijn toen lekker verder gegaan met rekenen. Keer- en deelsommen zijn namelijk ook best leuk als je begrijpt wat je moet doen. Er waren die dag meerdere momenten waarop zijn gezicht helemaal oplichtte omdat er weer wat losse eindjes aan elkaar geknoopt werden, voor altijd begrepen. 

Het mooiste bewaarde hij tot het laatst, hij wilde niet naar huis en bleef stug doorgaan met sommen maken omdat hij helemaal in de flow zat en dat gevoel zo lang mogelijk wilde vasthouden. Zijn antwoord op de vraag van zijn moeder waarom hij niet mee naar huis wil “Ik moet van jou naar huis en dat wil ik niet’.  

Beelddenkers hebben een grote behoefte aan autonomie en zijn allergisch voor moeten. Ze willen graag zelf beslissen hoe en wanneer ze iets doen. Niet omdat ze het niet op jouw manier willen maar omdat ze het waarschijnlijk nog niet kunnen of omdat zij nu eenmaal een ander idee in hun hoofd hadden. Vanuit gelijkwaardigheid gezien, ook heel belangrijk voor beelddenkers, moet je dus met argumenten komen waarom het nu tijd is om naar huis te gaan. Een volgend klantje dat op de stoep staat is daarom een hele goede reden en dan is er totaal geen weerstand meer, logisch, nu maak ik plaats voor een ander, dank je wel en tot de volgende keer. 

Volwassen en moeten

Volwassen beelddenkers herkennen het Allergisch voor moeten net zo goed als kinderen. Uitstelgedrag is een heel mooi voorbeeld daarvan. Soms heb je een hele goeie reden, blijkt achteraf, om iets niet of nog niet te doen. Intuitief heb je aangevoeld dat het niet hoefde. Je voelde namelijk weerstand toen je de opdracht of het verzoek kreeg. Meestal geef je dan een gewenst, maar wel vaag antwoord: “Ik zal er zo snel mogelijk naar kijken; Tuurlijk wil ik dat wel doen, heb alleen nu geen tijd.” En als je eraan herinnert wordt dat je dat zou doen: “O ja, helemaal vergeten! Komt in orde.” Of: “Was ik niet vergeten hoor, ben er alleen nog niet aan toegekomen.”

Weerstand voel je niet voor niets. Het is het waarschuwingssysteem van je brein. Beelddenkers voelen dus ook weerstand als ze iets moeten. Moeten is druk en druk voelt niet fijn. Ze moeten al zoveel. Volwassenen moeten werken, belasting betalen, zich aan de regels houden, sociale contacten onderhouden. Miranda heeft er het meest een hekel aan als “iedereen” aan haar kop zit te zeuren. Kun je dit en dat, denk je aan zus en zo. En de ergste: Ik weet dat je tijd nodig hebt, maar ik heb het wel nu nodig eigenlijk. Beelddenkers zijn gevoelig en dus ook voor de druk van anderen. Hoe meer men Miranda achter de vodden aan zit, hoe minder snel het gaat. Herkenbaar? Kinderen die bij hun ouders zeuren: “Gaan we nu? Mag ik een snoepje? Is het al schermtijd?” Je brein is al zo druk met het verwerken van alle input die er al was. Dan helpt het niet om er nog meer bij te doen. Dan moeten die prikkels ook nog verwerkt worden. Bovendien is het ook meestal zo dat je het zelf moet doen, want dan weet je zeker dat het gaat zoals jij het hebben wilt. Handig om dat tegen je collega’s te zeggen die de druk opvoeren. Het moet wel af hoor! Jazeker, dus als je me nu mijn ding laat doen, komt het op tijd af. Mijn ding doen, dat is autonomie voor volwassenen.

Dus betrap je je op uitstellen, voel je weerstand, vraag je dan af: waarom doe ik dat niet? Wil ik het uberhaupt wel doen (nee is ook een antwoord) of kan ik het nog niet omdat ik nog aan het puzzelen ben of er nog geen zin in heb. Wees eerlijk over je gevoel en communiceer dat naar je omgeving. Scheelt een hoop gezeur, echt waar.

Wil je jezelf beter leren kennen? Of jouw beelddenkbrein tot volle bloei laten komen?