Mag jij echt jezelf zijn van jezelf?

Als je je hele leven aangepast hebt?
Als je altijd gevlucht bent uit je lichaam?
Als je het leven gewoon freaking eng vindt?
Als je zo slim bent dat je precies weet hoe je dit allemaal moet doen zonder dat het opvalt?

Gisteren was ik bij de interessante dag over Hoogbegaafdheid van Het Beelddenkende Brein. Ik volg hun Kernopleiding Beelddenken om mijn kinderen beter te begrijpen.
Maar wat leer ik er eigenlijk?
Het leven begrijpen.

De cursus draait namelijk niet alleen om hoe beelddenkers denken. Het gaat over hoe denkprocessen voor taaldenkers en beelddenkers gaan.
Het gaat over de moeilijkheid voor een beelddenker, omdat die zich keer op keer moet aanpassen aan een taaldenkende maatschappij.
Het gaat over het gevoel dat zo belangrijk is voor een hooggevoelige beeldddenker en dat die altijd als eerste langs komt als er een beslissing gemaakt moet worden, of je dat nu wil of niet.
Het gaat erom dat een hooggevoelige emoties heftiger ervaart en gevoeliger is voor depressies.
Het gaat over de leerkuil voor beelddenkers die anders verloopt dan voor taaldenkers. Hun kuil bestaat uit existentiële levensvragen als: Waarom moet ik dit doen? Wat is het nut?
En juist die diepe vragen maakt dat een hoogbegaafde liever de leerkuil overslaat en op intelligentie een manier vindt om mee te kunnen met de lesstof.
Hoogbegaafden hebben moeite om hun hoogbegaafdheid te accepteren.
En die snap ik.
Mijn hele leven heb ik mijn intelligentie niet ingezet om te leren, maar om het leven te ontwijken.
Ik ben altijd over de leerkuil heen gesprongen en vanaf mijn 21e begon ik langzaam te beseffen dat ik mezelf voor de gek gehouden had.
De rest had bagage waardoor ze situaties in het leven snapten. Ik had NIKS.
Ik durfde vervolgens dat ook niet toe te geven, want hoe kon ik toegeven dat ik iets niet snapte als ik zo slim was?
Ik kreeg depressieve gevoelens, maar ook die kon ik verbergen.
En pas toen mijn zoontje bijna dood was gegaan, toen kwam het leven binnen.
Want op dat donkerste punt leerde ik het licht kennen en de euforie die anderen mensen allang kenden omdat ze een keer de leerkuil door waren gegaan.